Beton komórkowy to lekki, porowaty materiał budowlany stosowany głównie do wznoszenia ścian nośnych i działowych. Powstaje z piasku, wapna, cementu, gipsu oraz aluminium, a jego charakterystyczna struktura z zamkniętymi pęcherzykami powietrza zapewnia niską masę i dobrą izolacyjność cieplną. Potocznie nazywa się go gazobetonem.
Czym jest beton komórkowy?
Beton komórkowy, określany także jako autoklawizowany beton komórkowy (ABK), jest odmianą betonu lekkiego. W jego strukturze znajdują się miliony drobnych, zamkniętych porów wypełnionych powietrzem. To właśnie one nadają materiałowi mniejszą gęstość, ograniczają przewodzenie ciepła i ułatwiają obróbkę bloczków.
Nazwa gazobeton pochodzi od sposobu powstawania porów. W świeżej mieszance zachodzi reakcja z udziałem aluminium, w wyniku której wydziela się gaz. Pęcherzyki zostają zamknięte w masie materiału, a po stwardnieniu tworzą jego komórkową strukturę. Z betonu komórkowego produkuje się przede wszystkim bloczki ścienne wykorzystywane do budowy ścian zewnętrznych, nośnych oraz działowych.
Nie każdy materiał o porowatej strukturze jest jednak tym samym rodzajem betonu. O właściwościach ABK decyduje nie tylko obecność porów, lecz także skład mieszanki i autoklawizacja, czyli obróbka w parze wodnej pod ciśnieniem.
Z czego powstaje i jak jest produkowany?
Podstawą mieszanki są spoiwa mineralne oraz drobne kruszywo. Składniki są łączone z wodą, a następnie do masy dodaje się środek porotwórczy. Najczęściej stosuje się:
- Piasek, który pełni funkcję drobnego kruszywa i wypełniacza.
- Wapno, będące jednym ze spoiw mieszanki.
- Cement, który współtworzy trwałą matrycę materiału.
- Gips, regulujący właściwości mieszanki i proces jej wiązania.
- Aluminium w postaci proszku lub pasty, działające jako środek porotwórczy.
Aluminium reaguje w mieszance z wodorotlenkiem wapnia. W efekcie powstają pęcherzyki gazu, które równomiernie spulchniają masę. Po wstępnym związaniu materiał jest cięty na bloczki lub inne elementy murowe.
Następnie wyroby trafiają do autoklawu. W tym urządzeniu poddaje się je działaniu nasyconej pary wodnej w podwyższonej temperaturze i pod określonym ciśnieniem. Proces ten pozwala uzyskać stabilne właściwości mechaniczne oraz użytkowe gotowych elementów. W zależności od receptury i gęstości beton komórkowy może mieć różne parametry wytrzymałościowe i cieplne.
Jakie właściwości ma beton komórkowy?
Najważniejszą cechą tego materiału jest porowatość. Powietrze uwięzione w licznych komórkach ogranicza przepływ ciepła, dlatego bloczki z betonu komórkowego mogą dobrze chronić wnętrze budynku przed stratami energii. Jednocześnie ta sama struktura zmniejsza masę elementów, ale wpływa też na ich wytrzymałość na ściskanie. Z tego powodu klasę i odmianę bloczków dobiera się do funkcji ściany.
Przeczytaj też: Ścianki działowe – murowane czy karton gips? Co wybrać?
| Cecha | Opis | Korzyść dla inwestora |
|---|---|---|
| Izolacyjność cieplna | Porowata struktura ogranicza przewodzenie ciepła. | Mniejsze straty energii przez ściany i łatwiejsze uzyskanie wymaganej izolacyjności przegrody. |
| Masa | Powietrze zajmuje dużą część objętości materiału, dlatego bloczki są lekkie w porównaniu z wieloma innymi elementami murowymi. | Łatwiejszy transport, przenoszenie i mniejsze obciążenie konstrukcji. |
| Obróbka | Bloczki można docinać i bruzdować podstawowymi narzędziami, na przykład piłą ręczną przeznaczoną do betonu komórkowego. | Szybsze dopasowanie elementów do projektu i sprawniejsze prowadzenie prac murarskich. |
| Odporność ogniowa | Materiał mineralny nie jest palny i zachowuje odporność ogniową wymaganą dla wielu przegród budowlanych. | Większe bezpieczeństwo pożarowe ścian, przy zachowaniu parametrów określonych dla konkretnego wyrobu. |
Niska masa i łatwość cięcia przyspieszają murowanie, zwłaszcza gdy projekt wymaga wielu docinek. Beton komórkowy jest też dostępny w elementach o powtarzalnych wymiarach, co ułatwia planowanie prac. Nie oznacza to jednak, że każda odmiana nadaje się do każdego zastosowania. Bloczek przeznaczony na ścianę działową może mieć inne parametry niż element wykorzystywany w ścianie nośnej.
W praktyce trzeba również uwzględnić kompromis między gęstością, izolacyjnością cieplną i wytrzymałością. Lżejsze odmiany zwykle lepiej izolują, natomiast elementy o większej gęstości mogą oferować wyższą wytrzymałość. Ostateczny wybór powinien wynikać z projektu budynku i dokumentacji technicznej konkretnego wyrobu.
Czy beton komórkowy to to samo co pianobeton?
Nie. Beton komórkowy i pianobeton łączy porowata struktura, ale różnią się sposobem produkcji oraz typowymi zastosowaniami. ABK jest zwykle produkowany w zakładzie prefabrykacji i dostarczany na budowę jako gotowe bloczki lub inne elementy ścienne. Ich końcowe parametry uzyskuje się dzięki autoklawizacji.
Pianobeton najczęściej przygotowuje się jako mieszankę dostarczaną w stanie plastycznym lub płynnym, a następnie układa na budowie. Stosuje się go przede wszystkim jako materiał izolacyjny, wyrównujący lub wypełniający, między innymi pod wylewki oraz na stropach i dachach. Nie należy więc utożsamiać go z bloczkami z autoklawizowanego betonu komórkowego przeznaczonymi do wznoszenia ścian.
